Μα πόσο κοντή είναι η μνήμη μας.

Πάλι τα ίδια και τα ίδια.

 Σαμαράς, Τσίπρας, Δήμας, Παπανδρέου, κ.ά.

 "Αντιπαλότητες" για τα μάτια, που μόνο στόχο έχουν να μας τσουβαλιάζουν πιό πολύ.

Πόσο κοντή είναι η μνήμη μας. Γιατί δεν μπορούμε να καταλάβουμε το θέατρο σκιών που παίζουν. Αντιπαλότητες υπάρχουν πράγματι, αλλά μόνο ως το ποιος μας σφάζει, ποιος τρώει τις σάρκες μας και όχι στον πραγματικό στόχο τους.

Έτσι κι αλλιώς στα "πράγματα" ή όχι όλοι τρώνε κάτι παραπάνω από ξεροκόμματο. Τι είναι λοιπόν οι αντιπαλότητες. Απλά τα κουνήματα των διεθνών παικτών στα πιόνια που τους εκπροσωπούν στην Ελλάδα.

Ξεχνάς να ’σαι μάνα;

Εκεί που έχεις ξεχάσει πως είναι να είσαι μάνα με μωρό παιδί έρχεται μια μέρα που μια καθυστέρηση περιόδου σε κάνει να ανησυχείς, να αναρωτιέσαι τι συμβαίνει και να παρακαλάς να μην είσαι έγκυος γιατί «τα έχεις ξεχάσει όλα». Αυτό το τελευταίο πάντα το κορόιδευα. Όποτε άκουγα μάνα να λέει: «Εγώ τώρα μεγάλωσα τα παιδιά μου. Ξέχασα τα μωρουδίστικα, περάσαμε σε άλλη φάση» πάντα την κορόιδευα και αναρωτιόμουν πως είναι δυνατόν μια γυναίκα να ξεχάσει να ‘ναι μάνα.

Κι όμως αυτό λέω και γω τώρα και ντρέπομαι για αυτό γιατί πως είναι δυνατόν να ξεχνάς να ’σαι μάνα; Πως είναι δυνατόν να ξεχνάς πως γέννησες, πως θήλασες, πως ξενύχτησες, πως του άλλαζες την πάνα, πως το είδες να περπατάει για πρώτη φορά, πώς να βγάζει τα πρώτα του δόντια και να μην τα σκέφτεσαι όλα αυτά με αγάπη παρά μόνο με ανακούφιση που πέρασαν και μια μικρή απογοήτευση που θα ξαναέρθουν.

Αποχαύνωση...

Η τηλεόραση, είναι το μεγαλύτερο προπαγανδιστικό προϊόν μέχρι σήμερα. Διαμορφώνονται συνειδήσεις, επιβάλλονται απόψεις, καθοδηγείται ένα μεγάλο κομμάτι του λαού μας.

Από τα μικρά παιδιά με τα διαβολικά καρτούν, μέχρι τους ηλικιωμένους, άβουλους μπροστά στην οθόνη.  Για όλους η μόνη αλήθεια είναι πως "το είπε η τηλεόραση".

Και τώρα που έκλεισε η τηλεόραση;

Τι είναι η ΕΡΤ. Ένα "βήμα" για τον κάθε Έλληνα και η προβολή του σε όλο τον κόσμο.

"Τριήμερη Απόδραση..." γράφει ο Κωνσταντίνος Κ.Λεονάρδος

Παρασκευή μεσημέρι στη δουλειά, ο manager ανακοινώνει πως του Αγίου Πνεύματος θα είναι για την εταιρία αργία.

Οι αξίες στην εκπαίδευση

Μετά από το μεγάλο ξεσηκωμό!!! πριν τις πανελλήνιες, οι εκπαιδευτικοί βρήκαν άλλο ένα πεδίο δόξης λαμπρό.

Γνωμοδότησε το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους μετά από αίτηση του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης, πως πρέπει να εφαρμοστεί η διάταξις της παραγράφου 4, του άρθρου 28 του Νόμου 4024/2011, σύμφωνα με την οποία "Υπάλληλοι, οι οποίοι υπηρετούν σε κατηγορία ανώτερη των τυπικών προσόντων που κατέχουν, κατατάσσονται στους βαθμούς της κατηγορίας που ανήκουν κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου, με προσθήκη πλασματικού χρόνου για την τελική κατάταξή τους τρία έτη".

Τι σημαίνει αυτό.

"Η πειρατεία στο Αιγαίο κατά τα χρόνια της Ελληνικής επανάστασης (1821-1827)"

γράφει ο Κολοβός Γεώργιος, Ερευνητής-Συγγραφέας

Στα μέσα του 18ου αιώνα, το Οθωμανικό Ναυτικό διατηρούσε ίχνη μόνο από την παλιά του δόξα. Κάθε είδους πειρατές (Αλγερινοί, Τυνήσιοι κ.α.) λεηλατούσαν νησιά και παράλια της Μεσογείου, καθώς και εμπορικά πλοία.

Το 1788, η Πύλη για να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση, επέτρεψε στους Έλληνες ναυτικούς, να εξοπλίσουν επίσημα πλέον τα πλοία τους, ώστε να μπορούν να προστατευτούν αποτελεσματικά, αποκρούοντας τις πειρατικές επιθέσεις.

"Αναζητώντας το καλύτερο τυρογλυκό ανάµεσα σε Βοστώνη και Τήνο" γράφει ο Κοσμάς Βίδος

Eλα, παππού, να σου δείξω τα αµπελοχώραφά σου, εν προκειµένω τα τσιζκέικ σου. Εννοώ ότι το γλύκισµα που εισήχθη τις τελευταίες δεκαετίες στην Ελλάδα, για να φέρει αέρα Νέας Υόρκης στα ζαχαροπλαστεία, στα καφέ και στις τραπεζαρίες µας, οι υπερήφανοι πρόγονοί µου το παρασκεύαζαν ανέκαθεν.

Στην Τήνο, την ιδιαίτερη πατρίδα µου, σε δύο εκδοχές: ως (υγρό) κέικ στο ταψί µε την απέριττη ονοµασία «τυρόπιτα» (ανάλατη µυζήθρα, ζάχαρη, αβγά, ξύσµα πορτοκαλιού, µαστίχα, σουσάµι και στον φούρνο) ή ως µπουκίτσες, µε το ίδιο µείγµα να φυλακίζεται σε φύλλο λεπτό και τραγανό (από αλεύρι, χυµό πορτοκαλιού, αβγό και λάδι) και να αποκτά την παιχνιδιάρικη ονοµασία «λυχναράκια», τα οποία γίνονταν και στο τηγάνι και τα έλεγαν «σκεπαστές» ή «κατιµέρια».