 |
| Εδώ, μερικοί, δεν ξέρουν πως να κάνουν το Σταυρό τους, ο Αγιασμός θα τους ενδιέφερε ή η πολιτική επίδειξη (με τα χρήματα του Ελληνικού Λαού - και με όχι πλήρη οπλισμό του σκάφους;) Α.Γ |
Η απουσία αγιασμού από μια τέτοια εθνική στιγμή δεν είναι απλώς τελετουργικό κενό, αλλά πνευματικό σύμπτωμα: δείχνει μια κοινωνία που προβάλλει την τεχνολογική ισχύ, αλλά διστάζει να ομολογήσει δημόσια ότι χωρίς τον Θεό τίποτε δεν ευδοκιμεί.
Η παράδοση του Γένους μας – από τα βυζαντινά πλοία έως το ’21 και τους αγιασμούς των στρατευμάτων – δεν ήταν λατρεία των όπλων, αλλά ικεσία προς τον Θεό να φυλάξει τους ανθρώπους και να αποτρέψει το κακό.
Χωρίς προσευχή, καμία ισχύς δεν είναι πλήρης
Με συγκίνηση παρακολουθήσαμε την παραλαβή ενός υπερσύγχρονου πλοίου του Πολεμικού Ναυτικού. Τεχνολογία, ισχύς, εθνική υπερηφάνεια.
Όμως έλειπε κάτι ουσιώδες: η προσευχή.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ευλογεί τον πόλεμο, αλλά προσεύχεται για τον άνθρωπο που καλείται να φυλάξει την πατρίδα και την ειρήνη. Στην ιστορία του Γένους μας, κάθε πλοίο, κάθε όπλο, κάθε αποστολή ξεκινούσε με αγιασμό – όχι από δεισιδαιμονία, αλλά από ταπείνωση.
«Οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου» (Ψαλμ. 19,8).
Χωρίς τον Θεό, καμία ασφάλεια δεν είναι δεδομένη.
Με τον Θεό, ακόμη και η ισχύς γίνεται διακονία ειρήνης.
Προσευχόμαστε για τα πληρώματα, για τους κυβερνώντες και για να μη χάσει ο τόπος μας τη μνήμη της πίστεως που τον κράτησε όρθιο.
Υποστράτηγος ε.α. Λ. Ι.
