Τελικά ζούμε στη χώρα του «δεν». Δεν πληρώνω, δεν ψηφίζω, δεν ξεχρεώνω, δεν έχω σχέδιο για το μέλλον. Τον τελευταίο μήνα διαβάσαμε άπειρα δημοσιεύματα για το κίνημα του «δεν πληρώνω». Τα περισσότερα είχαν ως μόνιμη επωδό ότι πρόκειται για αντικοινωνική πράξη. Ότι στην ουσία κάποιοι «έξυπνοι» λένε δεν πληρώνω για να πληρώσουμε εμείς. Θα είχαν δίκαιο εάν επρόκειτο για μεμονωμένο φαινόμενο. Όμως, δεν έχει να κάνει μόνον με τα διόδια. Έχει να κάνει με σειρά εκφάνσεων της ζώσας καθημερινότητας. Ο πρώτος διδάξας είναι το ίδιο το κράτος. Δεν επιστρέφει το ΦΠΑ στις επιχειρήσεις, δεν πληρώνει τις κατασκευαστικές, δεν αποδίδει τις επιδοτήσεις, δεν ξεχρεώνει τους φαρμακοποιούς κλπ. Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται οι πολιτικοί. Κάποιοι φωστήρες θεωρούσαν λογικό να γεμίσουν οι φυλακές με όσους αρνούνται να πληρώσουν διόδια ή δεν μπορούν να πληρώσουν το ΦΠΑ, τη στιγμή που δεκάδες εγκλήματα παραγράφηκαν λόγω του σκανδαλώδους ευνοϊκού καθεστώτος (νόμος περί ευθύνης υπουργών). Όσο οι κυβερνώντες δεν βρίσκουν το «μέτρο» τόσο θα αυξάνονται οι αρνητές της νομιμότητας....
Την ίδια ώρα οι δημοσκόποι επισημαίνουν ότι παγιώνεται ένα 30% του ελληνικού λαού που δεν πρόκειται να ψηφίσει στις επόμενες εκλογές. Είναι κυρίως νέοι,
μορφωμένοι, με άποψη. Είναι απολύτως απογοητευμένοι από τα τεκταινόμενα και συνειδητά απέχουν. Φυσικά στις επόμενες εκλογές κάποιοι θα δηλώνουν νικητές (ακόμη και εάν ψηφίσει μόλις το 10% των πολιτών), ωστόσο το αντιπροσωπευτικό μας σύστημα κλονίζεται συθέμελα. Όταν φθάσουμε στο σημείο να εκλέγουμε κυβερνήσεις που δεν θα έχουν λαϊκή νομιμοποίηση θα έχει έρθει και το τέλος του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία στην αυτοκρατορία του «δεν».
Μέσα σε όλα αυτά, αποδεικνύεται ότι δεν έχουμε πειστικό σχέδιο εξόδου από την κρίση. Εκτοξεύονται αριθμοί δισεκατομμυρίων – που απαιτούνται να εισπραχθούν τα αμέσως επόμενα χρόνια – ωσάν να αναφερόμαστε σε στραγάλια. Επί ενάμιση χρόνο φωνάζουμε ότι την οικονομική πολιτική την ασκούν μαθητευόμενοι μάγοι. Ούτε εμείς δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα επιβεβαιωθούμε τόσο σύντομα και τόσο τραγικά. Από όλα τα «δεν» αυτό είναι το πιο επικίνδυνο. Το 2010 μας εγκατέλειψε με ραγδαία ύφεση (αρνητικός ρυθμός ανάπτυξης – 6,6%), ενώ κοινωνία και πραγματική οικονομία έχουν φθάσει στο απόλυτο όριο. Απαιτείται αλλαγή στρατηγικής,έστω και την ύστατη τούτη ώρα…
