.jpg)
Τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ
Ὁ ἑκατόνταρχος βλέπει τόν δοῦλο του ὄχι σάν κτῆμα του, ἀλλά σάν μέλος τῆς
οἰκογενείας του. Ὅταν πάσχει ἕνα μέλος, συμπάσχουν ὅλα τά μέλη. Ἔτσι
σκέπτεται ὁ ρωμαῖος στρατιωτικός. Οἱ μέσες λύσεις δέν σώζουν. Χρειάζονται
λύσεις ὁριστικές καί ριζικές. Καί μιά τέτοια λύση μόνο ὁ Χριστός μπορεῖ νά
δώσει.
Αὐτό πίστευε ὁ ἑκατόνταρχος, πού δέν παύει πάνω ἀπ’ ὅλα νά ἀποτελεῖ
ἔλεγχο γιά τόν χριστιανό οἰκογενειάρχη.
Πόσοι ἔχουμε, σάν κι αὐτόν,
συνείδηση τῆς εὐθύνης μας μέσα στήν οἰκογένειά μας; Πόσοι
παρακολουθοῦμε τήν ὑγεία, πρό πάντων τήν ψυχική, τῶν παιδιῶν μας καί
ἐνδιαφερόμεθα γιά τήν θεραπεία της; Καί ἄν ναί, ποῦ ἀναζητοῦμε τήν
θεραπεία τῶν παιδιῶν μας, σέ ποιό γιατρό καί μέ ποιά μέσα;
Ἄς δοῦμε τό παράδειγμα τοῦ ἑκατοντάρχου. Πρῶτα αὐτός πηγαίνει στόν
Χριστό. Πρῶτα αὐτός πιστεύει τόν Χριστό. Καί ἐπειδή ἁγιάσθηκε αὐτός ἀπό
τόν Χριστό, σώθηκε καί ὁ δοῦλος του.
Ἄν δέν δεχθοῦν τόν Χριστό οἱ γονεῖς, εἶναι ἀμφίβολο, ἄν θά πάρουν τόν
δρόμο τοῦ Χριστοῦ τά παιδιά τους.
--------------------------------
Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, τῶν ἐκδόσεων
«Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 76.
Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς
Φώτιος Μιχαήλ
