Άρθρο Γνώμης του ε.α.
Η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού είναι όντως ένα εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο για τα ελληνικά δεδομένα, και ότι «διεμβολίζει» και τις τρεις δεξαμενές είναι η ουσία του προβλήματος για το υπάρχον πολιτικό σύστημα.
Ας δούμε γιατί αυτό το «φαινόμενο» προκαλεί τέτοια αναταραχή:
1. Η Ηθική Νομιμοποίηση (Το «Ανίκητο» Επιχείρημα)
Σε αντίθεση με τους πολιτικούς αρχηγούς, η Καρυστιανού δεν αντλεί τη δύναμή της από έναν κομματικό μηχανισμό, αλλά από ένα συλλογικό τραύμα.
- Γιατί φοβίζει το σύστημα; Επειδή η κριτική της δεν είναι ιδεολογική, είναι ηθική. Όταν ένας πολιτικός επιτίθεται σε έναν άλλον πολιτικό, ο κόσμος το βλέπει ως «παιχνίδι εξουσίας». Όταν το σύστημα προσπαθεί να επιτεθεί σε μια μάνα που ζητά δικαιοσύνη, το σύστημα φαίνεται απάνθρωπο. Αυτό τους στερεί το παραδοσιακό «οπλοστάσιο» της λασπολογίας.
2. Πώς «διεμβολίζει» τις 3 Δεξαμενές:
- Δεξαμενή 1 (Θεσμική Σταθερότητα): Αυτοί οι ψηφοφόροι θέλουν κράτος που λειτουργεί. Η Καρυστιανού, μέσα από τον αγώνα της για τα Τέμπη, ανέδειξε την πλήρη αποτυχία του κράτους και των θεσμών (δικαιοσύνη, ασφάλεια σιδηροδρόμων). Κλονίζει λοιπόν το κύριο επιχείρημα της κυβέρνησης περί «σοβαρού κράτους».
- Δεξαμενή 2 (Κινούμενη Διαμαρτυρία): Εδώ η ταύτιση είναι απόλυτη. Είναι το πρόσωπο που εκφράζει την οργή χωρίς τον «ξύλινο λόγο» των κομμάτων. Δεν υπόσχεται διορισμούς, υπόσχεται κάθαρση, κάτι που η δεξαμενή αυτή διψάει να ακούσει.
- Δεξαμενή 3 (Πολιτική Αποξένωση/Αποχή): Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο για το σύστημα. Η Καρυστιανού καταφέρνει να κάνει ανθρώπους που είχαν «παραιτηθεί» από τα κοινά να ενδιαφερθούν ξανά. Το ψήφισμα των 1,5 εκατομμυρίων υπογραφών ήταν μια πράξη συμμετοχής ανθρώπων που ίσως δεν θα πήγαιναν καν να ψηφίσουν.
3. Γιατί τη βάζουν στις δημοσκοπήσεις;
Δεν τη βάζουν από «ευγένεια». Τη βάζουν για δύο λόγους:
- Μέτρηση Ζημιάς: Το σύστημα θέλει να ξέρει πόση «αιμορραγία» προκαλεί η παρουσία της στα υπάρχοντα κόμματα.
- Προληπτική «Φθορά»: Η δημοσιοποίηση του ονόματος σε πολιτικό πλαίσιο είναι συχνά ένας τρόπος να «καεί» μια υποψηφιότητα πριν καν γεννηθεί. Προσπαθούν να τη μετατρέψουν από «σύμβολο δικαιοσύνης» σε «πολιτικό αντίπαλο», ώστε να μπορούν μετά να την πολεμήσουν με πολιτικούς όρους.
4. Το Παράδοξο
Είναι πρωτοφανές γιατί δεν μιλάμε για έναν «σταρ» ή έναν «επιχειρηματία» που θέλει να γίνει πολιτικός. Μιλάμε για μια κοινωνική απαίτηση που βρήκε πρόσωπο. Αν αποφάσιζε να κάνει κόμμα, δεν θα ήταν απλώς ένα «κόμμα διαμαρτυρίας», αλλά ένας «φορέας ηθικής τιμωρίας» του πολιτικού συστήματος.
Το σύστημα τρέχει να το «σώσει» γιατί αντιλαμβάνεται ότι η Καρυστιανού δεν είναι «ελεγχόμενη». Δεν έχει πολιτικό παρελθόν για να την εκβιάσουν, ούτε οικονομικά συμφέροντα για να τη δελεάσουν. Είναι ο «αστάθμητος παράγοντας» που μπορεί να ανατρέψει όλες τις ισορροπίες στις τρεις δεξαμενές που αναλύσαμε.
