Άρθρο Γνώμης α.ε.
Η στρατηγική των πολιτικών κομμάτων διαμορφώνεται πλέον με βάση τη δυναμική αυτών των τριών δεξαμενών, καθώς η καθεμία απαιτεί διαφορετικό «κώδικα» επικοινωνίας και πολιτικής προσέγγισης:
1. Στρατηγική για τη Δεξαμενή της «Θεσμικής Σταθερότητας»
Εδώ η μάχη δίνεται στο πεδίο της αξιοπιστίας και της σύγκρισης.
- Κυβερνητική προσέγγιση: Εστιάζει στην προβολή των οικονομικών δεικτών, της διεθνούς παρουσίας της χώρας και της εικόνας μιας «σοβαρής» δύναμης που εγγυάται την κανονικότητα.
- Αντιπολιτευτική προσέγγιση: Τα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία προσπαθούν να παρουσιάσουν ένα εναλλακτικό, αλλά εξίσου «ασφαλές» κυβερνητικό σχέδιο. Στόχος τους είναι να πείσουν ότι η αλλαγή δεν θα φέρει χάος, αλλά μια καλύτερη εκδοχή σταθερότητας.
2. Στρατηγική για τη Δεξαμενή της «Κινούμενης Διαμαρτυρίας»
Σε αυτή τη δεξαμενή ο κυρίαρχος λόγος είναι η ενσυναίσθηση και η καταγγελία.
- Κυβερνητική προσέγγιση: Η στρατηγική εδώ είναι η «αποσυμπίεση». Χρησιμοποιούνται φράσεις όπως «λάβαμε το μήνυμα» και γίνονται διορθωτικές κινήσεις (π.χ. ανασχηματισμοί, έκτακτα επιδόματα) για να κατευναστεί η οργή.
- Προσέγγιση μικρότερων κομμάτων: Επενδύουν στην «αντισυστημικότητα» και την ταύτιση με τον πολίτη που νιώθει αδικημένος. Χρησιμοποιούν σκληρή ρητορική και εστιάζουν σε θέματα που προκαλούν έντονο συναίσθημα (π.χ. ασφάλεια, ακρίβεια, εθνικά θέματα), ώστε να λειτουργήσουν ως το «καταφύγιο» της δυσαρέσκειας.
3. Στρατηγική για τη Δεξαμενή της «Πολιτικής Αποξένωσης» (Αποχή)
Αυτή είναι η πιο δύσκολη πρόκληση, καθώς απαιτεί επανασύνδεση και κινητοποίηση.
- Επικοινωνιακή τακτική: Τα κόμματα προσπαθούν να «σπάσουν» τον παραδοσιακό πολιτικό λόγο. Επενδύουν στα κοινωνικά δίκτυα (TikTok, YouTube) και σε μια πιο «χαλαρή» ή άμεση εικόνα των ηγετών τους για να προσεγγίσουν το κοινό που δεν βλέπει ειδήσεις και δεν διαβάζει προγράμματα.
- Πολιτική τακτική: Προσπαθούν να «δραματοποιήσουν» το διακύβευμα των εκλογών («κάθε ψήφος μετράει»), επιχειρώντας να πείσουν ότι η αποχή λειτουργεί τελικά υπέρ του πρώτου κόμματος, ελπίζοντας ότι ο φόβος ή η ελπίδα θα φέρει τον κόσμο πίσω στην κάλπη.
Το Συμπέρασμα της Στρατηγικής:
Σήμερα, οι εκλογές κρίνονται από την ικανότητα ενός κόμματος να συγκρατεί τη δεξαμενή της σταθερότητας, ενώ ταυτόχρονα περιορίζει τις διαρροές προς τη διαμαρτυρία και πείθει ένα τμήμα της αποχής να επιστρέψει. Το κόμμα που καταφέρνει να συνθέσει ένα αφήγημα που καλύπτει και τις τρεις αυτές ανάγκες, συνήθως αναδεικνύεται νικητής.
