.jpg)
Εν Θεσσαλονίκη τη 26 Οκτωβρίου 2026
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου – συγγραφέως
Σ
Σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, εορτάζει η Εκκλησία μας την μνήμη του αγίου
μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του μυροβλήτου και θαυματουργού, πολιούχου και
προστάτου της πόλεως της Θεσσαλονίκης. Είναι γνωστός σχεδόν σε όλους μας ο
βίος του άγιου. Τον έχουμε διαβάσει, ή τον έχουμε ακούσει πολλές φορές, όπως
και πολλά από τα θαύματά του και νομίζω δεν χρειάζεται να τον επαναλάβουμε.
Στη σημερινή εόρτια ημέρα, στην οποία η πόλις της Θεσσαλονίκης εορτάζει
παράλληλα και την απελευθέρωσή της από τον τουρικικό ζυγό, (26.10.1912), κατά
τον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο, θα ήθελα, με αφορμή τον βίο του αγίου και το μαρτύριό
του, να κάνω μόνο κάποιες επισημάνσεις σε ορισμένα πρακτικής φύσεως θέματα,
που αφορούν την πνευματική μας πορεία και ζωή.
Κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα της ζωής του αγίου είναι ότι από την πρώτη
στιγμή που έγινε χριστιανός, δεν φρόντιζε να εφαρμόζει, μόνον όσα θα του ήταν
εύκολα, αλλά και όσα θα του στοίχιζαν. Αγωνιζόταν καθημερινά να εφαρμόζει το
θέλημα του Θεού όχι μόνο στα εύκολα, αλλά και στα δύσκολα. Αυτό το βλέπουμε
σε όλους τους άγιους. Ο άγιος Δημήτριος, δεν δυσκολεύτηκε τελικά να δώσει και
τον ίδιο τον εαυτό του στο μαρτύριο, να θυσιάσει τη ζωή του, να χύσει το αίμα του
για την αγάπη του Χριστού.
Έτσι γίνεται παράδειγμα προς μίμηση σε όλους εμάς. Βέβαια εμείς σήμερα δεν
ζούμε σε περίοδο διωγμών και δεν μας καλεί ο Κύριος να χύσουμε το αίμα μας από
αγάπη γι’ Αυτόν. Καλούμεθα όμως, αν όχι τίποτε άλλο, τουλάχιστον να
προσπαθήσουμε να μιμηθούμε κατά δύναμη τον άγιο στην όλη αγωνιστική του
πορεία μέχρι την ώρα του μαρτυρίου του. Να τον μιμηθούμε όχι μόνο στα εύκολα,
αλλά και στα δύσκολα. Δεν είναι δύσκολο, για παράδειγμα, να εκκλησιάζεται
κανείς. Είναι μεγάλο πράγμα βέβαια ο εκκλησιασμός, αλλά δεν είναι πολύ
δύσκολο. Δεν είναι δύσκολο να πάει κανείς να εξομολογηθεί, ή να πάει να
κοινωνήσει και μάλιστα συχνά. Είναι μεγάλο πράγμα βέβαια και η εξομολόγηση
και η θεία κοινωνία, αλλά δεν είναι δύσκολα. Δεν στοιχίζουν πολύ. Δεν είναι
δύσκολο να δώσει κανείς μια ελεημοσύνη σ’ ένα φτωχό. Είναι μεγάλο πράγμα
βέβαια η ελεημοσύνη, αλλά δεν στοιχίζει πολύ.
Εκείνο που στοιχίζει, είναι να κόψει κανείς το θέλημά του, να απαρνηθεί τον
εαυτό του και στα μικρά και στα μεγάλα. Και στις επίσημες ώρες και στην
καθημερινή του ζωή. Να κάνει δηλαδή πράξη τον λόγο του Κυρίου «όστις θέλει
οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και
ακολουθήτω μοι», (Ματθ.16,24), τον οποίο εφάρμοσαν και με ακρίβεια μάλιστα,
όλοι οι άγιοι. Ας προσέξουμε λοιπόν εμείς οι σημερινοί χριστιανοί, μήπως θέλουμε
να κερδίσουμε τον παράδεισο, περνώντας από άλλες πόρτες, εύκολες, και μείνουμε
2
τελικά απ’ έξω. Ας μην αποφεύγουμε τα δύσκολα, διότι όπως μας προειδοποιεί ο
Κύριος, είναι «στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν»,
(Ματθ.7,14). Ο δρόμος που οδηγεί στην αιώνια ζωή είναι δύσκολος και γεμάτος
θλίψεις και πειρασμούς. Το ίδιο υπογραμμίζει και ο απόστολος Παύλος: «Διά
πολλών θλίψεων δει υμάς εισελθείν εις την βασιλείαν των ουρανών»,
(Πραξ.14,22). Είναι τρομακτικό να σκεφθεί κανείς ότι την ημέρα της κρίσεως
πολλοί θα είναι εκείνοι οι οποίοι, ενώ ήσαν θρησκευόμενοι άνθρωποι και
τηρούσαν κάποια θρησκευτικά καθήκοντα, θα χάσουν τελικά τον παράδεισο.
Θυμηθείτε την παραβολή των δέκα παρθένων. Οι πέντε μωρές παρθένες δεν ήταν
άπιστες. Πίστευαν στον Χριστό, γι’ αυτό και τον περίμεναν και με λαχτάρα
μάλιστα, πότε θα έρθει, για να μπουν μαζί με τον επουράνιο νυμφίο Χριστό στους
γάμους, που συμβολίζουν την βασιλεία των ουρανών. Όχι μόνον δεν ήταν άπιστες,
αλλά είχαν επί πλέον κατορθώσει και το κατόρθωμα της παρθενίας, που είναι
δύσκολο κατόρθωμα. Και όμως τελικά έμειναν απ’ έξω και έχασαν τον παράδεισο.
Θυμηθείτε ακόμη τον φοβερό λόγο του κυρίου μας: «Πολλοί ερούσι μοι εν εκείνη
τη ημέρα. Κύριε, Κύριε, ου τω σω ονόματι προεφητεύσαμεν και τω σω ονόματι
δαιμόνια εξεβάλομεν και τω σω ονόματι δυνάμεις πολλάς εποιήσαμεν; Και τότε
ομολογήσω αυτοίς ότι ουδέποτε έγνων υμάς. Αποχωρείτε απ’ εμού οι εργαζόμενοι
την ανομίαν, (Ματθ.7,22-23). Δηλαδή πολλοί θα μου πουν κατά την ημέρα εκείνη
της κρίσεως: Κύριε, Κύριε με την πίστη μας σε σένα δεν προφητέψαμε; Με την
πίστη μας σε σένα δεν βγάλαμε δαιμόνια; Με την πίστη μας σε σένα δεν εκάναμε
θαύματα πολλά; Και τότε θα διακηρύξω καθαρά σ’ αυτούς, ότι ουδέποτε σας
αναγνώρισα ως ιδικούς μου. Φύγετε μακρυά από μένα εσείς που εργάζεσθε την
ανομία.
Ας προσέξουμε λοιπόν όλους αυτούς τους λόγους του Κυρίου μας και ας
αγωνιστούμε να κόψουμε τα αμαρτωλά θελήματά μας. Ας αγωνιστούμε να
απαρνηθούμε τα πάθη μας και τις κοσμικές επιθυμίες, μιμούμενοι τον σήμερα
εορταζόμενο άγιο Δημήτριο, όχι μόνο στα εύκολα, αλλά και στα δύσκολα. Πράγμα
που εύχομαι να γίνει σε όλους μας με την Χάρη και την φιλανθρωπία του Κυρίου
μας Ιησού Χριστού, τις πρεσβείες του αγίου Δημητρίου
