Γράφει ο Χρήστος Μαλασπίνας
Μια ιδιαίτερα σημαντική είδηση δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και αφορά στον Ελληνισμό της Κάτω Ιταλίας που εξακολουθεί 28 αιώνες τώρα να παραμένει στην καρδιά της «Μεγάλης Ελλάδας».
Η είδηση αφορούσε στην επίσκεψη που πραγματοποίησε στα ελληνόφωνα χωριά της Καλαβρίας η Ελληνίδα πρέσβης στην Ιταλία, Ελένη Σουρανή, στο πλαίσιο της διοργάνωσης, για δωδέκατη χρονιά, της πολιτιστικής πρωτοβουλίας «bdomadi greco», η οποία περιλαμβάνει μαθήματα στα ελληνικά και εκπαιδευτικές διαδρομές σε ιστορικά χωριά και οργανώνεται, κάθε χρόνο, στη Bova Marina- Γιαλό του Βούα.
Η κυρία Σουρανή επισκέφθηκε την Βοva- Χώρα του Βούα, την Bova Marina και το χωριό Gallicianò, όπου οι κάτοικοι συνεχίζουν να μιλούν την ελληνόφωνη διάλεκτο «grecanica».
Αυτά αναφέρει η είδηση η οποία, μάλλον διέφυγε της προσοχής των συναδέλφων, διότι δεν μπορούμε να φανταστούμε άλλο λόγο για τον οποίο τόσο η πολιτιστική πρωτοβουλία «bdomadi greco» όσο και η επίσκεψη της Πρέσβειρας, δεν προβλήθηκαν στον ελληνικό Τύπο, με εξαίρεση το κρατικό Πρακτορείο ειδήσεων ΑΠΕ-ΜΠΕ από όπου και εμείς την αναρτήσαμε. (σ.σ. Αν στην -υπερβολική- πληθώρα των ελληνικών ΜΜΕ εντύπων και ιντερνετικών μας διέφυγαν κάποιες δημοσιεύσεις, ζητάμε συγγνώμη).
Δεν είναι μόνο η θερμή υποδοχή που επεφύλαξαν στην κυρία Ελένη Σουρανή Δήμαρχοι, πολιτιστικοί σύλλογοι και κάτοικοι που εξακολουθούν να νιώθουν περήφανοι για την «μητέρα πατρίδα», και την «πολιτιστική κληρονομιά 28 αιώνων στην καρδιά της Μεγάλης Ελλάδας».
Και δεν μιλάμε για «δεύτερη» ή «τρίτη’ ή «εικοστή τρίτη» γενιά Ελλήνων. 2.800 χρόνια και οι πνευματικοί δεσμοί παραμένουν και -το πλέον σπουδαίο- όλοι οι επίσημοι και απλοί κάτοικοι τονίζουν τη σημασία της επαφής τους με την Ελλάδα και την ανάγκη να συνεχίσει να διαφυλάσσεται η πολύτιμη αυτή πολιτιστική τους ταυτότητα και ιδιαίτερα το γλωσσικό ιδίωμα των grecanica! Να σημειωθεί δε ότι στο τοπικό σχολείο, τα grecanica διδάσκονται, με ελληνικό αλφάβητο, σε μαθήματα τα οποία πραγματοποιούνται στις αίθουσες, αλλά και on-line. (Διαδίκτυο)
Να γιατί δεν θα πάψουμε να λέμε και να γράφουμε απευθυνόμενοι στους ομογενείς μας, στην ελληνική γλώσσα. Να γιατί δεν πιστεύουμε στην αξία της μετάφρασης παρά μόνον για ειδικές περιπτώσεις, κυρίως ιατρικής μορφής.
Τα παιδιά των ομογενών πρέπει να μαθαίνουν ελληνικά από την παιδική ηλικία. Και η «μητέρα πατρίδα» πρέπει αδιαλείπτως να το φροντίζει αυτό διαθέτοντας ό,τι είναι αναγκαίο για την εκμάθησή τ0υς. Ήτοι, Σχολεία, Εκπαιδευτικούς, Βιβλία κλπ.
Ακόμη και στους μεικτούς γάμους ο Έλληνας γονέας (άνδρας ή γυναίκα) πρέπει να μαθαίνει στο παιδί έστω και κάποιες ελληνικές λέξεις. Και εάν είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, να το πηγαίνουν και στην Εκκλησία.
Δεν αρκεί, όμως, μόνο αυτό. Όπως η Ελληνίδα πρέσβης Ελένη Σουρανή επισκέφθηκε τα ελληνόφωνα χωριά της Καλαβρίας, πρέπει όλοι οι Έλληνες Πρέσβεις να αναλάβουν μαζί με τα διπλωματικά και καθήκοντα συναναστροφής “επιτόπου” με τους ξενιτεμένους Έλληνες και τους Έλληνες Ομογενείς όπου κι αν βρίσκονται ώστε να είναι συνεχής «…η επαφή τους με την Ελλάδα». Μόνον έτσι θα συνεχίσει να διαφυλάσσεται η πολύτιμη πολιτιστική τους ταυτότητα.
Και στον τομέα αυτόν πολλά θετικά θεωρούμε ότι θα είχε να προσφέρει και η ίδρυση ενός Υπουργείου Απόδημου Ελληνισμού.
