Ἀπό τό θησαυροφυλάκιο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ
Ἡ παραβολή τοῦ ἀχαρίστου δούλου ἔχει σαφή ἐκκλησιολογικό χαρακτήρα.
Τό νόημα τῶν λόγων τοῦ Κυρίου: Ἀντί νά ἀσχολεῖται κάποιος μέ τό πόσες φορές πρέπει νά συγχωρεῖ, καλύτερα νά καταλάβει, ποία εἶναι ἡ θέση τοῦ καθενός μας μέσα στήν Ἐκκλησία. Γιατί, ἄν συνειδητοποιήσουμε τί σημαίνει νά εἴμαστε μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, δέν ὑπάρχει πιά πρόβλημα συγγνώμης.
Τό ὅλο ζήτημα, ὅπως τίθεται ἀπό τόν Κύριο, ἀφήνει νά ἀποκαλυφθεῖ ἡ σύγχρονός μας ἐκκλησιαστική πράξη, πού κάθε ἄλλο παρά εὐχάριστη εἶναι· θυμίζει περισσότερο κοσμικά πρότυπα, παρά κοινωνία Χριστοῦ.
Εἴμασθε δοῦλοι τοῦ Θεοῦ καί ἄρα σύνδουλοι μεταξύ μας. Αὐτή εἶναι ἡ ὀρθή ἱεράρχηση μέσα στήν Ἐκκλησία καί ἡ μόνη ἐκκλησιολογικά δεκτή.
Οἱ διακρίσεις τῶν χαρισμάτων καί ἡ διάκριση σέ «ποιμένες» καί «ποιμαινομένους» δέν δημιουργεῖ ποσοτική ἤ ποιοτική διαβάθμιση τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχουν ἀξιώματα, ἀλλά διακονίες.
Ὁ σεβασμός, πού ζητεῖ ἡ Ἐκκλησία ἀπό τά τέκνα της, δέν εἶναι μονομερής. Εἶναι ἀλληλοσεβασμός. Ὅπου ὑπάρχει αὐτός ὁ ἀλληλοσεβασμός, σώζεται καί ὁ γνήσιος χαρακτήρας τῆς Ἐκκλησίας.
Κάθε πιστός ἄρα εἶναι ὀφειλέτης ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Καί ὄχι μόνο λαϊκός, ἀλλά καί κληρικός, καί αὐτός ὁ ἐπίσκοπος ἤ ὁ Πατριάρχης.
Ἡ ἔννοια, λοιπόν, τοῦ συνδούλου εἶναι ἡ περισσότερο ἐκφραστική, γιά νά δηλώσει τήν θέση τοῦ καθενός μας ἐνώπιον του Χριστοῦ, τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Ἐκκλησίας, πού μόνος ἔχει δικαίωμα νά ζητήσει ἀπό τόν καθένα μας ὅ,τι τοῦ ὀφείλει.
Ἀδελφοί μου!
Ὅταν γίνει συνειδητή αὐτή ἡ ἔννοια τοῦ «συνδούλου», ἡ συγχωρητικότητά μας δέν ἀποτελεῖ πιά πρόβλημα . Ὅλοι εἴμαστε στήν ἴδια θέση.
------------------------------------
Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 117.
Ἐπιμέλεια ἐπιλογῆς ἀποσπασμάτων καί ἀντιγραφῆς κειμένου
Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός
