.jpg)
( Αντιγραφή από το Viber)
"Αυτή την ώρα στη Βουλή επιχειρείται μια βαθιά αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο το κράτος αντιμετωπίζει την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά.
Με τη σύσταση της «Hellenic Heritage Organisation A.E.», η διαχείριση και η οικονομική αξιοποίηση πολιτιστικών πόρων περνούν στη λογική μιας Ανώνυμης Εταιρείας, με επιχειρησιακά σχέδια, εμπορική πολιτική, συμβάσεις και στόχο την αύξηση των εσόδων.
Δεν πρόκειται για ένα ακόμη τεχνικό νομοσχέδιο.
Δεν μιλάμε για κοινά ακίνητα του Δημοσίου. Μιλάμε για τον Παρθενώνα, την Ακρόπολη, τους Δελφούς, την Ολυμπία, τις Μυκήνες, τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους της χώρας.
Μιλάμε για τη μνήμη, την ιστορική συνέχεια και την ταυτότητα του ελληνικού λαού.
Μιλάμε για τα ιερά και τα όσια των Ελλήνων.
Ας είμαστε ακριβείς: τα μνημεία δεν πωλούνται και η κυριότητά τους δεν μεταβιβάζεται αυτομάτως σε ιδιώτες.
Η νέα Α.Ε. αποκτά, όμως, ευρείες αρμοδιότητες. Θα μπορεί να ενεργεί ως εντολοδόχος και εκπρόσωπος του Υπουργείου Πολιτισμού και του ΟΔΑΠ, να διαχειρίζεται και να αξιοποιεί ακίνητη περιουσία, να συνάπτει συμβάσεις, να μισθώνει, να εκμισθώνει και να παραχωρεί χρήσεις.
Η κυριότητα μπορεί να παραμένει τυπικά δημόσια.
Η διαχείριση, όμως, περνά σε εταιρικό μοντέλο.
Και αυτό είναι το κρίσιμο.
💎 Η Ιστορία δεν είναι επιχείρηση
Η πολιτιστική κληρονομιά δεν μπορεί να μετριέται με εισιτήρια, μισθώματα, εμπορικές συμφωνίες και οικονομικούς δείκτες.
Η αξία ενός μνημείου δεν εξαρτάται από τα χρήματα που αποφέρει.
Τα μνημεία δεν υπάρχουν για να γεμίζουν ταμεία. Υπάρχουν για να διατηρούν ζωντανή τη μνήμη ενός λαού.
Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος θα καθορίζει τις προτεραιότητες:
Η προστασία του μνημείου ή η εμπορική του απόδοση;
Η επιστημονική κρίση των αρχαιολόγων και των συντηρητών ή το επιχειρησιακό σχέδιο ενός διοικητικού συμβουλίου;
Η ισότιμη πρόσβαση των πολιτών ή η αύξηση των εσόδων;
Ο εκσυγχρονισμός δεν απαιτεί τη μετατροπή της πολιτιστικής κληρονομιάς σε εταιρικό χαρτοφυλάκιο.
💎 Γιατί Ανώνυμη Εταιρεία;
Γιατί χρειάζεται μια Α.Ε. για να προστατευθεί η Ιστορία της Ελλάδας;
Γιατί δεν ενισχύονται οι Εφορείες Αρχαιοτήτων με αρχαιολόγους, συντηρητές, φύλακες και εξειδικευμένο προσωπικό;
Γιατί δημιουργείται ένας ακόμη εταιρικός μηχανισμός αντί να στηριχθούν οι δημόσιες υπηρεσίες που έχουν την επιστημονική γνώση και τη συνταγματική ευθύνη προστασίας των μνημείων;
Η λέξη «εκσυγχρονισμός» δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για τη μεταφορά κρίσιμων δημόσιων αρμοδιοτήτων σε εταιρικές δομές.
💎 Τα μνημεία δεν χωρίζονται σε κερδοφόρα και ζημιογόνα
Τι θα γίνει με τους μικρότερους αρχαιολογικούς χώρους της περιφέρειας, που δεν προσελκύουν εκατομμύρια επισκέπτες;
Θα προστατεύονται ισότιμα ή θα θεωρούνται οικονομικά μη αποδοτικοί;
Η ιστορική αξία δεν αποτυπώνεται σε ισολογισμούς.
Ένα μνημείο δεν γίνεται σημαντικό επειδή κόβει πολλά εισιτήρια. Είναι σημαντικό επειδή αποτελεί αναντικατάστατο μέρος της συλλογικής μας μνήμης.
💎 Μια ιστορική αλλαγή με διαδικασίες εξπρές
Μια τόσο σοβαρή θεσμική μεταβολή προωθείται χωρίς τον βαθύ δημόσιο διάλογο που επιβάλλει η σημασία της.
Δεν αλλάζει ένας απλός κανονισμός.
Αλλάζει η φιλοσοφία με την οποία το κράτος αντιμετωπίζει τα μνημεία και την πολιτιστική περιουσία της χώρας.
Οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν μέχρι πού μπορούν να φτάσουν οι εμπορικές χρήσεις, οι παραχωρήσεις και η οικονομική εκμετάλλευση.
Η βιασύνη σε ένα τέτοιο ζήτημα δεν είναι αποτελεσματικότητα.
Είναι θεσμική πρόκληση.
💎 Τα μνημεία δεν τους ανήκουν
Η πολιτιστική κληρονομιά δεν ανήκει στην εκάστοτε κυβέρνηση, σε υπουργούς, διοικήσεις ή κομματικές πλειοψηφίες.
Οι κυβερνήσεις είναι προσωρινές.
Η Ιστορία είναι αιώνια.
Τα μνημεία ανήκουν στον ελληνικό λαό και στις επόμενες γενιές. Το κράτος δεν είναι επιχειρηματίας. Είναι θεματοφύλακας και έχει υποχρέωση να τα προστατεύει.
Ο πολιτισμός μπορεί να συμβάλλει στην οικονομία.
Δεν μπορεί να γίνεται υπηρέτης της αγοράς.
Δεν χρειάζεται να πούμε ότι «πωλείται ο Παρθενώνας». Η αλήθεια είναι ήδη αρκετά σοβαρή:
Η διαχείριση της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς περνά σε ένα εταιρικό μοντέλο, με όρους «αξιοποίησης», εμπορικής λειτουργίας και εσόδων.
Σήμερα είναι η διαχείριση.
Αύριο μπορεί να είναι περισσότερες παραχωρήσεις, εντονότερη εμπορική εκμετάλλευση και λιγότερος δημόσιος και επιστημονικός έλεγχος.
Και τότε θα μας πουν ότι όλα έγιναν νόμιμα.
Όμως το νόμιμο δεν είναι πάντοτε και ηθικά αποδεκτό.
Η πολιτιστική κληρονομιά δεν είναι εταιρικό χαρτοφυλάκιο.
Τα μνημεία δεν είναι εμπόρευμα.
Τα ιερά και τα όσια των Ελλήνων δεν μπαίνουν σε Ανώνυμη Εταιρεία.
Το νομοσχέδιο συζητείται και ψηφίζεται σήμερα. Η σιωπή απέναντι σε μια τέτοια αλλαγή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι αποδοχή...
