.jpg)
ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
«Ὁ δέ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν».
Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
Τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ
Τό πρῶτο μήνυμα τοῦ παραδείγματος τοῦ Χριστοῦ ( τό θαυμαστό γεγονός τῆς διατροφῆς τῶν πεντακισχιλίων στήν ἔρημο) νομίζουμε πώς εἶναι ἡ ὑποχρέωση τῆς Ἐκκλησίας, ὡς σώματος Χριστοῦ, ἐν Χριστῷ δηλαδή κοινωνίας, νά ἀγκαλιάσει ὅλο τόν ἄνθρωπο καί ὅλα τά προβλήματά του, πνευματικά καί ὑλικά. Τίποτε δέν μένει ἔξω ἀπό τό ἐνδιαφέρον τοῦ Χριστοῦ. Ἄρα τίποτε δέν πρέπει νά μένει ἔξω ἀπό τό ἐνδιαφέρον τῆς Ἐκκλησίας του.
Ἐδῶ θά ἐπισημάνουμε μερικά σφάλματά μας πού ἐξ αἰτίας τῶν ἱστορικῶν συνθηκῶν ἔγιναν πιά καί γιά τήν Ὀρθοδοξία καθεστώς.
α) Περιορίζουμε τόν Χριστό μόνο στά πνευματικά ζητήματα. Στήν κατακόρυφη διάσταση. Ἔτσι δημιουργεῖται ὁ ἀστοχριστιανισμός. Μιά τέτοια μορφή χριστιανισμοῦ, μονομερής ἤ μᾶλλον μονοφυσιτική, δίνει τό δικαίωμα νά κατηγορεῖται ὁ χριστιανισμός σάν τό «ὄπιο τοῦ λαοῦ».
β) Ζητοῦμε τήν λύση τῶν κοινωνικο-υλικῶν μας προβλημάτων μακράν τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλά πῶς θά λυθοῦν χριστιανικά τά προβλήματα τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ἀπό μή χριστιανούς;
γ) Ἐνεργοῦμε, ἔτσι, ἀντίθετα πρός τήν θέληση τοῦ Χριστοῦ. Τό ἀποδεικνύει ἡ ἀπάντησή του: «Οὐ χρείαν ἔχουσι ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν».
Γιατί ἀφήνετε τόν λαό μου, λέγει στούς ποιμένες μας, νά τρέχουν στά λασπονέρια νά ξεδιψάσουν; Νά ζητοῦν χαρούπια γιά νά χορτάσουν; Γιατί νά ἀναζητοῦν ἀπάντηση στά προβλήματά τους στήν ἐρημιά τοῦ ἀστισμοῦ, τοῦ ὑλισμοῦ, τοῦ μαρξισμοῦ, τοῦ ἀμοραλισμοῦ καί τῆς ἀθεΐας; Δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν!
Παῦτε νά ἀπατᾶσθε ἀπό τούς λαοπλάνους. Παῦτε νά ἐμπιστεύεσθε τόν λαό μου στά πονηρά χέρια τους.
Φτιάχτε σεῖς τήν κοινωνία μου. Ὄχι μόνο μέσα στά μοναστηριακά κοινόβια. Κάμετε κοινόβιο τήν χριστιανική σας κοινωνία, ἀρχίζοντας ἀπό τίς ἐνορίες σας. Ἄν πιστεύετε βέβαια πώς ἦλθα, γιά νά κάμω τόν κόσμο Ἐκκλησία καί «βασιλεία» μου!
δ) Κωφεύουμε στήν ἐπιταγή αὐτή τοῦ Χριστοῦ καί ἐπικαλούμεθα ἀδιάκοπα τήν ἀδυναμία μας. «Οὐκ ἔχομεν...». Εἶναι ἡ ἀπάντησή μας. Καί πράγματι δέν ἔχουμε, κι οὔτε μποροῦμε. «Χωρίς αὐτοῦ» δέν μποροῦμε τἰποτε νά κάμουμε. Κι ἐμεῖς ὄχι μόνο ξεχνοῦμε, ἀλλά καί ἀρνούμεθα τήν παντοδυναμία του. Πνιγόμαστε στήν μονομέρεια, στήν ὀριζοντίωση. Ὁ Χριστός ὅμως δέν ζητᾶ ἀπό μᾶς θαύματα. Ζητᾶ μόνο τίς δυνατότητές μας, γιά νά τίς εὐλογήσει, νά τίς ἁγιάσει καί μ’ αὐτές νά θαυματουργήσει Ἐκεῖνος. Νά θρέψει, νά χορτάσει, καί νά μᾶς ἀφήσει καί περίσσευμα. Γιατί ἦλθε «ἵνα ζωήν ἔχωμεν καί περισσόν ἔχωμεν».
Ἀδελφοί μου!
Νά γιατί ἀκόμα πεινᾶ καί διψᾶ ὁ λαός μας. Τόν τροφοδοτοῦμε πνευματικά. Κοινωνικά-πολιτικά, ὅμως, τόν ἀφήνουμε νά λιμοκτονεῖ. Ὅσο ἡ κοινωνική ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας θά μένει ἡ λησμονημένη διάσταση, δέν θά παύσει νά λιμοκτονεῖ πνευματικά ὁ Λαός μας!
-------------------------------------------
Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 98.
Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς
Φώτιος Μιχαήλ
