Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη
(Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία, πού ἔγινε στήν Φλώρινα τήν 24.2.1985)
Ἡ κρίσις εἶνε προνόμιο τοῦ ἀνθρώπου. Μόνο αὐτός, μὲ τὸ μυαλὸ ποὺ τοῦ 'δωσε ὁ Θεός, κρίνει, κάνει διάκρισι, ξεχωρίζει. Ἐξετάζει, βγάζει συμπεράσματα καὶ ἀποφασίζει. Κοσκινίζει τὰ πράγματα καὶ διακρίνει μεταξὺ φωτὸς καὶ σκότους, ἀληθείας καὶ ψεύδους, δικαίου καὶ ἀδικίας, ἀγάπης καὶ μίσους, Χριστοῦ καὶ σατανᾶ. Προσὸν τοῦ ἀνθρώπου ἡ κρίσις. Δυστυχῶς ὅμως δὲν λειτουργεῖ πάντοτε ὀρθά. Ὅταν ἡ κρίσις γίνεται ἐμπαθής, τότε σφάλλει.
Ἑπομένως ἡ κρίσις δὲν εἶνε κατάκρισις. Ὅπως ἐπίσης καὶ ὁ ἔλεγχος δὲν εἶνε κατάκρισις.
Τί θὰ πῇ ἔλεγχος; Ἔλεγχος θὰ πῇ παρατήρησις ἢ ὑπόδειξις ἢ ἐπίπληξις, ποὺ πρέπει νὰκάνουμε σὲ κάποιον ἀδελφό μας ἐὰν ἔχουμε ἀγάπη. Τὸ λέει ὁ Χριστός• Βλέπεις τὸν ἄλλο νὰ σφάλλῃ; Ἂν λοιπὸν τὸν ἀγαπᾶς, πλησίασέ τον καὶ ὑπόδειξέ του ποῦ σφάλλει. Σὲ ἄκουσε; τὸν ἔσωσες• δὲν σὲ ἄκουσε; ἔ, αὐτὸς θὰ ἔχῃ τὸ κρίμα (βλ. Ματθ. 18,15-17). Ὁ ἔλεγχος λοιπὸν ὄχι μόνο ἐπιτρέπεται ἀλλὰ καὶ ἐπιβάλλεται ὡς ἱερὸ καθῆκον. Πότε; Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχῃ κάποια ἐξουσία (γονέας, δάσκαλος, ἀξιωματικός, ἐπίσκοπος, παπάς κ.ἄ.) καὶ ἀπὸ αὐτὸν ἐξαρτῶνται ἄλλοι.
Ἀλλὰ τότε τί εἶνε κατάκρισις; Κατάκρισις δὲν εἶνε κρίσις, δὲν εἶνε ἔλεγχος• ἀλλὰ τί εἶνε;
Εἶνε κακία. Γιατί κακία; Ὅταν συναντηθῇ κάποιος μὲ τὸ φίλο του, ἐνῷ ὑπάρχουν τόσα ἄλλα νὰ ποῦν, αὐτὸς ἀρχίζει νὰ σκαλίζῃ τὴν «κοπριά», τὰ ἐλαττώματα τοῦ ἄλλου. Ξέρεις τί ἔκανε ἡ γυναίκα του, τὸ παιδί του, ἡ κόρη του;… Κι ἀρχίζουν τὸ «σκαλιστήρι» καὶ τὸ «πριόνι», καὶ βγάζουν ἀποφάσεις. Καὶ ὄχι μόνο γιὰ πραγματικὰ ἀλλὰ καὶ γιὰ φανταστικὰ ἐλαττώματα.
Εἶνε ἀκόμα ἀδικία. Διότι ὅταν κατακρίνῃς, στήνεις «δικαστήριο», ποὺ δικάζει κάποιον ἀπόντα καὶ ἀνυπεράσπιστο. Αὐτὸ εἶνε ἄδικο.
Εἶνε ἐπίσης ὑποκρισία. Διότι ἐσὺ ποὺ κρίνεις τί εἶσαι; προφήτης, πατριάρχης, ἐπίσκοπος, ἄγγελος; Ἄνθρωπος εἶσαι. Ἔχει ἐκεῖνος ἐλαττώματα, ἐσὺ δὲν ἔχεις; Αὐτὸς εἶνε μαῦρος, ἐσὺ παριστάνεις τὴ λευκὴ περιστερά;
Εἶνε τέλος ἄγνοια. Ἂν νομίζῃς ὅτι ἐσὺ δὲν ἔχεις ἐλάττωμα, ἀγνοεῖς τὸν ἑαυτό σου. Ἀντὶ νὰ ψάχνῃς νὰ βρῇς ἐλαττώματα στὸν ἄλλο, ἐρεύνησε τὸν ἑαυτό σου καὶ τότε θὰ βρῇς ἄφθονο ὑλικὸ νὰ ἀσχολῆσαι μῆνες ὁλόκληρους.
Ὅποιος, ἀγαπητοί μου, κατακρίνει παραλογίζεται. Ὁ Κύριος λέει• «Γιατί βλέπεις τὸ ξυλαράκι στὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου, καὶ δὲ βλέπεις τὸ δοκάρι ποὺ εἶνε στὸ δικό σου
μάτι;» (Ματθ.7,3-5).
Επιμέλεια αναρτήσεως: Φώτιος Μιχαήλ, Ιατρός
