 |
| Την εποχή του Ομήρου, οι πρώτες τουρκικές φυλές (όπως οι Ογούζοι, από τους οποίους προέρχονται οι σημερινοί Τούρκοι) εμφανίστηκαν ιστορικά τον 5ο αιώνα μ.Χ. στις στέπες βόρεια της οροσειράς Αλτάι και της λίμνης Αράλης, πηδούσαν από κλαρί σε κλαρί και έτρωγαν μπανάνες!!! Α.Γ |
Η τουρκική προπαγάνδα με τον Ομάρ/Όμηρο μπορεί να μας φαίνεται γελοία και λαϊκίστικη που απευθύνεται σε αναλφάβητους, αλλά εκείνο που κάνουν οι Τούρκοι ακαδημαϊκοί είναι πολύ πιο ανησυχητικό και επιστημονικό. Και ναι μεν το όνομα Ομάρ αντί Homeros όπως τον αναφέρουν οι ακαδημαϊκοι τους συνήθως, χρησιμοποιήθηκε αρχικά “για πλάκα” στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά από αστείο κατέληξε να πείσει πολλούς στην Τουρκία ότι αυτό ήταν το “σωστό” όνομα του Ομήρου.
Μπορεί να θεωρεί κάποιος ότι “μόνοι τους τα λένε, μόνοι τους τ΄ ακούνε”, αλλά η προπαγάνδα είναι μηχανισμός που λειτουργεί με υπομονή, σιγανά βήματα και σταθερά, ο δε χρόνος κυλάει μάλλον εις βάρος μας, παρά εις βάρος τους. Δεν είναι τυχαίο δε ότι έχουν πάνω από τριάντα μεταφράσεις της Ιλιάδας αλλά ελάχιστες της Οδύσσειας, την οποία δεν προβάλλουν καθόλου, καθώς δεν συνδέεται εδαφικά με την Τουρκία.
Η “τουρκοποίηση” της ελληνικής, της ποντιακής αλλά και της αρμενικής κληρονομιάς συνεχίζεται, καθώς μετά τις εκδηλώσεις στην Τροία (όπου θα ξαναρχίσουν τα περί τουρκικών… ομηρικών επών στα τέλη Αυγούστου), οι εκδηλώσεις συνεχίζονται σε άλλες 22 πόλεις, μεταξύ των οποίων, διόλου τυχαία, έχουν την πρωτοκαθεδρία η Σμύρνη, η Τραπεζούντα και το λίκνο των Αρμενίων, το Βαν.
Χτίζουν νέα ταυτότητα
Το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού ποντάρει – με την συνεπικουρία Τούρκων ακαδημαϊκών που προβάλλονται από σημαντικές διεθνείς επιθεωρησεις – στην σταδιακή σμίλευση μιας μελλοντικής ταυτότητας του λαού τους, που θα έχει κλέψει κάθε τι ελληνικό για την διαμόρφωση μιας μικτής μικρασιατικής τουρκικής ταυτότητας νεοτούρκων του μέλλοντος.
Το πρώτο ουσιαστικό βήμα προς τα εκεί έγινε ήδη με τον Κεμάλ που τους γλίτωσε από τις αραβικές επιρροές και τους έφερε πιο κοντά στη Δύση, ξεκαθαρίζοντας πάντως ότι η Δύση είναι εχθρική. Προβάλλοντας στη συνέχεια οι ακαδημαϊκοί τους τον Όμηρο ως... μορφή της Ανατολίας, κάνουν επίσης άλλο ένα βήμα: Δημιουργούν όχι γλωσσική ή πολιτισμική ταυτότητα, αλλά μια καθαρά εδαφική εθνική ιστορική ταυτότητα των συμπατριωτών τους, δεμένη κυρίως με τη γη που κατέκτησαν, παρά με τις τουρανικές ρίζες τους. Δεν δουλεύουν για την επόμενη πενταετία, αλλά για τον επόμενο αιώνα.
Όταν η Ελλάδα αριθμητικά συρρικνώνεται και όταν πολιτισμικά αφήνεται αδιαμαρτύρητα να την καταπιεί η πλούσια Ευρώπη, όταν για τους Έλληνες ο πατριώτης είναι εθνικιστής, και όταν μπορεί πλέον να διαβάσει Όμηρο μόνον ο ένας στους χίλιους Έλληνες, τότε ροκανίζονται οι ρίζες ενός λαού τελείως και καταλήγουμε ρεαλιστικά να κρατήσουμε μόνο τους δύο πρώτους στίχους από τον Πολέμη για το “τι ναι η πατρίδα”.
Μα δεν ήταν Έλληνες
Να θυμίσουμε ότι αυτή η ιστορία περί “κατά βάθος Τούρκου” Ομήρου ξεκίνησε επί Oθωμανικής Aυτοκρατορίας, αλλά σταθερά ανανεώνεται. “Οι Έλληνες στην Ανατολία ήταν περαστικοί”, είναι το μότο τους. Ακόμα και η λέξη Ανατολία που χρησιμοποιούν είναι ελληνική, όμως αυτό δεν τους πειράζει γιατί το αφήγημα είναι ότι «τα ελληνικά ήταν απλώς lingua franca, όπως είναι σήμερα τα αγγλικά», δεν τα μιλούσαν δηλαδή Έλληνες.
_____________________________________
Αναρτήθηκε από τον Στρατηγό κ. Αθαν. Καραντζίκο
