Γράφει ο Παν. Μίγκος
"Η σιωπή δεν είναι πάντα ουδετερότητα. Κάποιες φορές είναι επιλογή. Και οι επιλογές έχουν κόστος..."
Υπάρχουν πολιτικά μυστήρια που ούτε οι πιο έμπειροι αναλυτές δεν μπορούν να εξηγήσουν.
Ένα από αυτά είναι πώς ένας πρωθυπουργός εξακολουθεί να ανέχεται έναν υπουργό του, όταν εκείνος καταφέρνει με αξιοθαύμαστη συνέπεια να προσβάλει ανθρώπους που αφιέρωσαν ολόκληρη τη ζωή τους στην υπηρεσία της πατρίδας.
Βέβαια, μπορεί να υπάρχει κάποιο σχέδιο που οι κοινοί θνητοί αδυνατούμε να αντιληφθούμε.
Ίσως η νέα πολιτική θεωρία να λέει ότι για να κερδίσεις τον σεβασμό των Ενόπλων Δυνάμεων πρέπει πρώτα να τους δείξεις πόσο λίγο τους υπολογίζεις.
Κάτι σαν την ανάποδη ψυχολογία, αλλά σε εθνική κλίμακα.
Και επειδή ο συγκεκριμένος υπουργός είναι πρώτος σε ψήφους στην περιφέρειά του, πιθανόν κάποιοι να πιστεύουν ότι οι ψήφοι έχουν ημερομηνία λήξης... ποτέ. Ότι ο κόσμος ψηφίζει μια φορά και μετά υπογράφει συμβόλαιο αιώνιας πολιτικής αφοσίωσης.
Άλλωστε, ποιος νοιάζεται για την αξιοπρέπεια των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων ή για την πικρία των αποστράτων βετεράνων, όταν υπάρχουν εκλογικά ποσοστά να μετρηθούν;
Μόνο που οι στρατιωτικοί δεν είναι μια συνηθισμένη επαγγελματική ομάδα. Είναι μια μεγάλη αδελφότητα. Άνθρωποι που έμαθαν να λειτουργούν με τιμή, αλληλεγγύη και αίσθημα καθήκοντος.
Και οι απόστρατοι δεν παύουν να είναι μέλη αυτής της οικογένειας επειδή κρέμασαν τη στολή τους. Αντιθέτως, πολλές φορές η φωνή τους έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από ποτέ.
Ίσως λοιπόν κάποιοι στο κυβερνητικό επιτελείο να θεωρούν ότι η δυσαρέσκεια χιλιάδων στρατιωτικών και αποστράτων είναι μια λεπτομέρεια. Ένα στατιστικό σφάλμα. Ένας αμελητέος παράγοντας.
Η κάλπη όμως έχει μια κακή συνήθεια: δεν διαβάζει δημοσκοπήσεις, δεν ακούει δικαιολογίες και δεν συγκινείται από αλαζονικές βεβαιότητες. Μετράει ψήφους. Μία προς μία.
Και στο τέλος της ημέρας, κανείς δεν χάνει από αυτούς που τον χειροκροτούν. Χάνει από αυτούς που κάποτε τον στήριζαν και πλέον γυρίζουν την πλάτη.
Στο διά ταύτα:
Κύριε Υπουργέ, ο σεβασμός δεν είναι παροχή που χορηγείται κατά βούληση. Είναι υποχρέωση προς ανθρώπους που υπηρέτησαν τη σημαία πολύ πριν εσείς υπηρετήσετε το υπουργικό σας γραφείο.
Και κύριε Πρωθυπουργέ, η σιωπή απέναντι στην απαξίωση δεν είναι ουδετερότητα. Είναι ανοχή.
Καλό θα ήταν λοιπόν να θυμηθείτε και οι δύο ότι οι στολές μπορεί να μπαίνουν στην ντουλάπα, αλλά η μνήμη, η αξιοπρέπεια και η ψήφος των αποστράτων παραμένουν πάντα σε ενεργό υπηρεσία
(κείμενο από το internet)
