.jpg)
Μια μέρα που είναι ακόμα πιο συγκινητική για κείνους που δεν έχουν πια Μητέρα και δεν μιλάω για τους μικρούς που η κακιά τους μοίρα θέλησε να ορφανέψουν στα παιδικά ή στα νεανικά τους χρόνια.
Μιλάω και για τους ορφανούς με τα άσπρα μαλλιά .
Τι ρόλο παίζει τάχα η ηλικία εκείνου που χάνει τη Μάννα;
Σκληροί είναι οι φυσικοί νόμοι κι ελάχιστες οι εξαιρέσεις των ευτυχισμένων συνανθρώπων που ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία έχουν τη χαρά να βλέπουν την Μανούλα, σε κάποια πολυθρόνα του σπιτιού τους και να δέχονται το χάδι της από το τρεμάμενο γεροντικό της χέρι.
Τώρα επιτρέψτε μου , παρακαλώ, στη Μητέρα του Θεανθρώπου και σε όλες τις Μητέρες, να προσφέρω λίγους στίχους:
Είναι κάτι ερημοκκλήσια, μέσα σε μακρυνούς πευκώνες
με σβησμένα τα καντήλια, με σβησμένα τα κεριά.
Είναι κάτι ερημοκκλήσια , πούχουν ξέθωρες εικόνες
κι έχουν με χλωμά τα χείλια μια θλιμμένη Παναγιά.
_______
Σ' ένα τέτοιο ερημοκκλήσι, μια παλιά εικόνα είδα
Παναγιά χωρίς στολίδια και πετράδια φωτεινά
μα της είχαν ζωγραφίσει , στη ματιά μια τέτοια γλύκα
λες κι αντάμωσα την ίδια, τη Μητέρα μου ξανά!
_________
Το σβησμένο της καντήλι, όπως έπεφτε το βράδυ
με τρεμάμενο το χέρι, τ άναψα με προσοχή
κι είδα τα χλωμά της χείλη, μες στο φως και στο σκοτάδι
σάμπως να χαμογελούσαν και μου δίναν μια ευχή.
8/5/1977
+ Ιωάννης Γεωργίου Νιώτης
Ανωτ. Αξ/κός Χωροφυλακής
