Παμφάγο καί ἀνθρωποκτόνο δαιμόνιο ἡ ἀπελπισία.

Ἀκούγονται οἱ ἐξουθενωμένοι καί ἀπελπισμένοι συμπατριῶτες μας, βιώνοντας τήν παντοειδή κατάντια τοῦ λαοῦ μας, νά λένε ἀπεγνωσμένα: Καί τί μποροῦμε νά κάνουμε ἐμεῖς; Πῶς νά ἀλλάξουμε ἐμεῖς τά πράγματα; Δέν γλιτώνουμε. Χανόμαστε.

Ὁ  Ἱερός Χρυσόστομος, ὡς ἔμπειρώτατος καί θεοφώτιστος  θεραπευτής, γιά τήν ἀντιμετώπιση τῆς λοιμικῆς νόσου τῆς ἀπελπισίας προτείνει νά μπολιαστοῦμε μέ δύο ἀποδεδειγμένα ἀπό αἰώνων ἀσφαλή καί ἀποτελεσματικά ἐμβόλια. Τό ἔνα εἶναι ἡ ἐλπίδα στό Ἔλεος τοῦ Θεοῦ καί τό ἄλλο ἡ πνευματική ἀντεπίθεση ἐν μετανοίᾳ. 

                                                                                                                                       Γράφει: «Κανένας ἄς μήν ἀπελπίζεται, ὅσο θά ζεῖ. Νά μήν ἀπελπιζόμαστε, ἀλλ’ οὔτε καθόλου ν’ ἀδιαφορήσουμε. Καί τά δυό εἶναι καταστρεπτικά. Ἡ μέν  ἀπόγνωσις δέν ἀφήνει τόν πεσμένο νά σηκωθεῖ, ἐνῷ ἡ πνευματική τεμπελιά καί ἀδιαφορία κάνει νά πέφτει κι ἐκεῖνος πού στέκει ὄρθιος». 

                                                                                                                                  Φ.Μ.