Ανοήτως, επικρατεί - και μάλιστα με πολλούς υποστηρικτές- η άποψη ότι ο δεχόμενος εισβολή στο σπίτι του, δεν πρέπει να αμυνθεί ενόπλως, ακόμα και αν έχει αυτή τη δυνατότητα, αλλά πρέπει να αφεθεί -σαν ...κότα- στη θέληση και στις επιδιώξεις των εισβολέων.
Αποτέλεσμα της αρρωστημένης αυτής παραφράσεως του περί αμύνης άρθρου του ΠΚ, είναι η άνετη λήψη απόφασης εισβολής από κακοποιούς -κυρίως αλλοδαπούς- σε σπίτια αθώων πολιτών , η λήστευση κακοποίηση ή και δολοφονία αυτών.
Και η άμυνα, το ιερότερο δικαίωμα-υποχρέωση των πολιτών πάει περίπατο, επειδή έτσι το θέλει η νοοτροπία και τα μικρά παραθυράκια που αφήνουν οι σχετικές διατάξεις.
Αν ήξεραν οι επίδοξοι ληστές, ότι κατά την εισβολή σε κάποιο σπίτι θα εδέχοντο, νομίμως, πυρά από τους αμυνόμενους ενοίκους, με τις όποιες συνέπειες για την υγεία τους, δεν θα αποτολμούσαν τέτοιες επιδρομές, αλλά θα προτιμούσαν να επιτίθενται σε ...κοτέτσια για την εξασφάλιση του δείπνου τους.
"Το σπίτι μου, είναι το κάστρο μου", έχουν αναρτημένο σε πινακίδα στα σπίτια τους οι Αμερικανοί, με ο,τι αυτό συνεπάγεται.
Μόνο εμείς στην Ελλάδα το "παίζουμε" δημοκράτες και ...προοδευτικοί.
Αλλά ως πότε;
EFENPRESS/c
