Χρονογράφημα από α.ε.
Στην άκρη αριστερά, μια τεράστια, ακούνητη κολώνα-ουρανοξύστης εκπροσωπεί το πρώτο κόμμα. Μια μπάρα-μονοπώλιο που μοιάζει να λέει: «Εδώ είμαι, και θα είμαι, γιατί δεν υπάρχει τίποτα άλλο». Και μετά... το χάος. Μικρά, ακανόνιστα σηδάκια, διάσπαρτα στο γράφημα, σαν μυγοφτύσματα που σου λερώνουν την ορατότητα.
Οι «Κολώνες» και το Vintage ΠΑΣΟΚ
Οι μόνες «μπάρες» που τολμούν να υψώσουν ανάστημα είναι αυτές του «Κανένα» (του μόνου αληθινού ηγέτη αυτής της χώρας) και του ΠΑΣΟΚ. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: η κολώνα του ΠΑΣΟΚ το 2026 θυμίζει περισσότερο αρχαίο κίονα που τον ξέθαψαν και προσπαθούν να τον στηρίξουν με σκαλωσιές. Στέκεται εκεί, δεύτερο και καταϊδρωμένο, προσπαθώντας να μας πείσει ότι είναι «εναλλακτική», ενώ στην πραγματικότητα είναι απλώς το πιο ευδιάκριτο από τα μυγοφτύσματα. Ένα «vintage» στίγμα που αρνείται να βγει από το τζάμι, ελπίζοντας ότι ο κόσμος θα μπερδέψει τη σκόνη του με τη δόξα του παρελθόντος.
Η «Αντιπροσωπεία» και οι παχιές μύγες
Υπάρχει βέβαια και το ΚΚΕ – το πιο συνεπές μυγόφτυσμα της ιστορίας. Το 2026, το σύνθημα παραμένει το ίδιο: «Το εργοστάσιο έχει κλείσει από τον 20ο αιώνα, αλλά εμείς κρατάμε την αντιπροσωπεία ανοιχτή». Πουλάμε ανταλλακτικά για μια μηχανή που δεν παίρνει πια μπρος, αλλά η βιτρίνα πρέπει να λάμπει για να θυμόμαστε πώς ήταν κάποτε η εργατιά, πριν γίνει digital νομάδας και αρχίσει να δουλεύει με το μπλοκάκι στην παραλία.
Από μυγοφτύσματα... σκουλήκια
Το δράμα όμως ξεκινάει μετά την κάλπη. Τότε που αυτά τα γραφικά «μυγοφτύσματα» του 3% και του 4% –μαζί με τα απομεινάρια ενός ΣΥΡΙΖΑ που πλέον χρειάζεται μικροσκόπιο για να τον βρεις– θα μεταμορφωθούν. Όπως στη φύση, έτσι και στην πολιτική, το μυγόφτυσμα γεννάει σκουλήκια. Και αυτά τα σκουλήκια θα τρυπώσουν στα έδρανα για να «ρουφήξουν» το αίμα του Ελληνικού Λαού, χωρίς να προσφέρουν τίποτα απολύτως, εκτός από θόρυβο, επιδόματα και στείρα άρνηση.
Αναρωτιέται κανείς: Δεν ντρεπόμαστε; Όταν έχεις κομματίδια σε επίπεδο «λεκέ», μήπως η καλύτερη υπηρεσία στη Δημοκρατία θα ήταν να μην ξαναμπούν ποτέ; Ή μήπως χρειαζόμαστε τη «βιοποικιλότητα» της παρακμής για να νιώθουμε ότι έχουμε επιλογές;
Το «Βούτυρο στο ψωμί» της Καρυστιανού
Μέσα σε αυτή την ομίχλη από «μύγες» και «σκουλήκια», η Μαρία Καρυστιανού αναδεικνύεται ως το απρόσμενο «βούτυρο στο ψωμί» της Κυβέρνησης αλλά και του λαού. Γιατί αν κινηθεί σωστά, αν δεν γίνει άλλο ένα «μυστηριώδες σημάδι» στο τζάμι αλλά μια καθαρή δύναμη, τότε η Δημοκρατία ίσως αναγκαστεί να λειτουργήσει. Μια σοβαρή Αντιπολίτευση θα περιόριζε τα «μυγοφτύσματα» εκεί που τους αξίζει: στο περιθώριο της ιστορίας, αφήνοντας το τζάμι καθαρό για να δούμε επιτέλους πού πηγαίνουμε.
Μέχρι τότε, καλή μας υπομονή με τα έντομα της πολιτικής.
#Hashtags:
#Πολιτική2026 #ΠΑΣΟΚ #Δημοσκοπήσεις #Αντιπολίτευση #Μυγοφτύσματα #Καρυστιανού #ΚΚΕ #Ελλάδα2026 #Χρονογράφημα #Σαρκασμός
