Ατμοκίνητος αρχικά και αργότερα ηλεκτροκίνητος ο Σιδηρόδρομος συνέδεσε το 1869 την Αθήνα με τον Πειραιά.
Ο Αστικός Σιδηρόδρομος Πειραιά – Κηφισιάς, γνωστός ως «Ηλεκτρικός», μετράει σχεδόν ενάμισι αιώνα ζωής.
Ατμοκίνητος αρχικά και ηλεκτροκίνητος αργότερα, ο σιδηρόδρομος συνέδεσε το 1869 την Αθήνα με τον Πειραιά, που μέχρι τότε οι άμαξες και τα "παμφορεία" * ήταν το μόνο μέσο συγκοινωνίας μεταξύ τους.
Η πρώτη ιδέα για τη δημιουργία του τέθηκε από τον Φρειδερίκο Φεράλδη το 1835, ένα χρόνο αφότου η Αθήνα έγινε Πρωτεύουσα του Ελληνικού κράτους, αλλά απορρίφθηκε από την τότε Κυβέρνηση. Οκτώ χρόνια αργότερα, το 1843, ο Αλέξανδρος Ραγκαβής επαναλαμβάνει δημόσια την πρόταση, αλλά και πάλι δεν υπήρξε ανταπόκριση.
Το 1855 ο Πρωθυπουργός και Υπουργός Εξωτερικών, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, καταθέτει το πρώτο νομοσχέδιο για την ίδρυση Σιδηροδρόμου Αθήνας – Πειραιά. Είναι ο Νόμος ΤΖ «Περί συστάσεως Σιδηροδρόμου Απ’ Αθηνών εις Πειραιά», ο οποίος δίνει το δικαίωμα εκμετάλλευσης στην εταιρία, που θ’ αναλάμβανε το έργο για 55 χρόνια. Το 1857 το δικαίωμα αυτό αυξάνεται σε 75 χρόνια.
Έπειτα από ανεπιτυχείς προσπάθειες ανάθεσης του έργου, το 1867 κατακυρώνεται στον άγγλο επιχειρηματία Εδουάρδο Πίκερινγκ, ο οποίος το Νοέμβριο του ίδιου έτους αρχίζει να κατασκευάζει το έργο. Ένα χρόνο μετά, το 1868, ο Πίκερινγκ μεταβιβάζει τις υποχρεώσεις του στην ιδρυθείσα από όμιλο Ανώνυμη Εταιρία του «Απ’ Αθηνών εις Πειραιά Σιδηροδρόμου» – Σ.Α.Π. Α.Ε.
Στις 17 Φεβρουαρίου του 1869 η εταιρία έχει τελειώσει το έργο και γίνεται η πρώτη δοκιμή της διαδρομής. Τα επίσημα εγκαίνια γίνονται μέσα σε ατμόσφαιρα γενικής χαράς, στις 27 Φεβρουαρίου 1869, με επιβάτες στο πρώτο δρομολόγιο τη Βασίλισσα Όλγα, τον Πρωθυπουργό Ζαϊμη, υπουργούς, στρατιωτικούς, διπλωμάτες και άλλους επισήμους. Επιτέλους, το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Η ατμομηχανή με 6 βαγόνια καλύπτει τη διαδρομή των 8 χιλιομέτρων από το Θησείο στον Πειραιά περίπου σε 19 λεπτά. Οι δύο πόλεις, Αθήνα και Πειραιάς, έχουν πλέον συνδεθεί με σιδερένιες γραμμές.
Τα σχόλια του τύπου της εποχής πολλά και καλά. Στις 3 Μαϊου του 1869 ο «Αιών» γράφει:
«Ο σιδηρόδρομος ήρξατο τακτικώς εργαζόμενος από της τελευταίας Παρασκευής. Η συρροή των επιβατών είναι μεγίστη. Οι πάντες δ’ ομολογούσι τας μεγίστας ωφελείας, ας η κάταρξις του έργου τούτου υπισχνείται. Ευχόμεθα και αύθις, ίνα η μικρά αύτη γραμμή υπάρξει η αρχή του καθ’ όλην την επικράτειαν συμπλέγματος σιδηροδρόμων».
Από το πρώτο επίσημο δρομολόγιο, το 1869, έως τις 16 Σεπτεμβρίου του 1904, οπότε πραγματοποιήθηκε η ηλεκτροδότηση του σιδηροδρόμου, μεσολάβησαν η στρώση διπλής γραμμής και η έναρξη κατασκευής σήραγγας το 1889 από το Θησείο μέχρι την Ομόνοια (Λυκούργου και Αθηνάς), όπου δημιουργήθηκε και ο παλιός σταθμός της Ομόνοιας, ο οποίος εγκαινιάστηκε στις 17 Μαϊου του 1895.
Η υπόγεια σήραγγα και η ηλεκτροδότηση προκάλεσε πάλι πολλά και ποικίλα σχόλια του Τύπου της εποχής. Αξίζει να αναφερθούν μερικά, που καταδεικνύουν την αντίδραση του κόσμου της εποχής εκείνης σε κάθε καινοτομία.
«Τι να σου πω, αδελφέ, λέγει κάποιος εκ των προσκεκλημένων. Νομίζω, ότι πρόκειται να μας κλείσουν «κατά βαρβάρων» με τον Υπόγειον.
Και κύψας εις το αυτί του πλησίον του ισταμένου ηρώτησε σοβαρώς:
– Έκαμες την διαθήκην σου;
– Όχι.
– Εξωμολογήθης τουλάχιστον;
– Ούτε.
– Εγώ δεν είχα το θάρρος, να έλθω απροετοίμαστος. Αυτή η σήραγξ μου φαίνεται σαν καρμανιόλα!...»
Σε άλλο δημοσίευμα, στις 18 Σεπτεμβρίου του 1904, ο χρονογράφος των «Καιρών» με το ψευδώνυμο «Φαληριώτης», γράφει για τον ηλεκτρικό, πλέον, σιδηρόδρομο:
– Ένα δια το Φάληρον πρώτης.
– Μετ’ επιστροφής;
– Απλούν, απλούν. Δεν μπορώ να είμαι βέβαιος, αν θα φθάσω ζωντανός!…
Το 1926 οι ΣΑΠ (Σιδηρόδρομοι Αττικής) που εκμεταλλεύονται το «Θηρίο» της Κηφισιάς, δηλαδή τη Γραμμή: από Πλατεία Αττικής μέχρι Κηφισιά, με διακλάδωση από Ν. Ηράκλειο μέχρι Λαύριο, και οι «Τροχιόδρομοι Αθηνών – Πειραιώς», που εκμεταλλεύονται τα Τραμ, συνεργάζονται με τον αγγλικό όμιλο «Πάουερ». Από τη συνεργασία αυτή προκύπτουν δύο Εταιρίες: Η «Ηλεκτρική Εταιρία Μεταφορών» (ΗΕΜ) που αναλαμβάνει την εκμετάλλευση των Τραμ και της Γραμμής της Κηφισιάς και οι «Ελληνικοί Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι» (ΕΗΣ).
Οι ΕΗΣ αναλαμβάνουν τις υποχρεώσεις της πρώην ΣΑΠ και ταυτόχρονα τη δέσμευση, να βελτιώσουν την υπάρχουσα γραμμή και να επεκτείνουν την υπόγεια σήραγγα ως το σταθμό «Αττική» με διπλή γραμμή, για να ενωθεί ο Ηλεκτρικός με την Κηφισιά, με υπόγειο σταθμό κάτω από την «Ομόνοια». Τα έργα ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 1928 και στις 21 Ιουλίου του 1930 εγκαινιάζεται από τον Ελευθέριο Βενιζέλο ο υπόγειος σταθμός «Ομόνοια». Αργότερα, το 1948 και το 1949 εγκαινιάζονται αντίστοιχα οι σταθμοί: «Βικτώρια» και «Αττική».
Το 1937 η ΗΕΜ αναλαμβάνει την Ηλεκτροκίνηση του σιδηροδρόμου Κηφισιάς και το 1938 καταργεί το Θηρίο για την πραγματοποίηση του έργου. Τα έργα, όμως, λόγω της κρίσιμης περιόδου, δεν ολοκληρώνονται και φτάνουμε έτσι στο 1950, οπότε παραχωρείται από την ΗΕΜ στους ΕΗΣ η ολοκλήρωση του έργου Ηλεκτροκίνησης και η εκμετάλλευση του σιδηροδρόμου Αθηνών – Κηφισιάς.
Οι ΕΗΣ συνεχίζουν τα έργα, που καταλήγουν σταδιακά το 1957 με τη λειτουργία του σταθμού της Κηφισιάς. Έτσι, η συγκοινωνία από Πειραιά μέχρι Κηφισιά με τον Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο είναι πλέον πραγματικότητα.
Την 1η Ιανουαρίου του 1976 οι ΕΗΣ περιέρχονται στο Ελληνικό Δημόσιο και μετονομάζονται σε ΗΣΑΠ. Α.Ε. (Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι Αθηνών – Πειραιώς).
Σε όλη αυτή τη διαδρομή του, από το 1869 έως σήμερα, ο σιδηρόδρομος έζησε στιγμές μεγαλείου και συμφορές. Μετέφερε βασιλείς, υψηλούς επισκέπτες, έδωσε το παρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, μετέφερε στρατιώτες του πολέμου 1912–1913. - Βομβαρδίστηκε και επέζησε, πραγματοποιώντας εκατομμύρια δρομολόγια, που εξυπηρέτησαν δισεκατομμύρια επιβάτες.
https://www.pronews.gr/
* "Παμφορείο" (είναι η μετάφραση στα Ελληνικά της λέξης: "Omnibus"). Ήταν ο προάγγελος των σημερινών λεωφορείων, το πρώτο μέσο μαζικής μεταφοράς, που κυκλοφόρησε ποτέ στο σύγχρονο Ελληνικό κράτος. Ήταν ένα σκεπασμένο κάρο με θέσεις επιβατών, που το τραβούσαν ένα ή δύο άλογα. Από το 1830 εκτελούσε το δρομολόγιο Ναυπλίου - Άργους, όταν το Ναύπλιο ήταν ακόμη η Πρωτεύουσα της Ελλάδας.
"Omnibus" ονομαζόταν το πρώτο λεωφορείο,που κυκλοφόρησε στη Γαλλία. Αυτό το «Παμφορείο» χωρούσε 18 άτομα και το έσερναν άλογα. Αργότερα αντικαταστάθηκε από το τραμ.
Ήταν μία σκεπασμένη άμαξα για προστασία των επιβατών. Χωρούσε συνήθως 18 άτομα. Έγινε δεκτό με ενθουσιασμό, ιδίως από τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού, που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα, να χρησιμοποιούν άμαξες και άλογα ως μεταφορικά μέσα. Στις 28 Απριλίου 1828 το πρώτο "Παμφορείο" κυκλοφόρησε στους δρόμους του Παρισιού και άρχισε, να προσφέρει
τις υπηρεσίες του στους πολίτες!
Μέσα σε λίγους μήνες τα Παμφορεία μετέφεραν εκατομμύρια επιβάτες τουλάχιστον μία φορά, αλλά δεν είχαν οικονομική επιτυχία, επειδή δεν υπήρχε ασφαλής τρόπος είσπραξης του κόμιστρου!
Μερικοί από τους εισπράκτορες π. χ. κρατούσαν τα χρήματα για λογαριασμό τους!..
Και έτσι ο Επιχειρηματίας Stanislas Bondri, η ψυχή του εγχειρήματος, αντιμετώπισε μεγάλα οικονομικά προβλήματα. Η Εταιρία του οδηγήθηκε προς χρεωκοπία. Ο Bondri έπεσε σε κατάθλιψη και λίγο αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1830, απελπισμένος αυτοκτόνησε.... Όμως οι συνέταιροί του κατάφεραν, να διασώσουν την Εταιρία στο παρά πέντε από το χείλος του γκρεμου!..
Παρόμοια "αλογοκίνητα" οχήματα κυκλοφόρησαν και στο Λονδίνο.
Το 1906 κυκλοφόρησαν και τα πρώτα ηλεκτροκίνητα λεωφορεία, δηλαδή τα Trolley, που τροφοδοτούνταν με ηλεκτρισμό από εναέρια σύρματα.
Σήμερα πλέον και αυτά αντικαθίστανται βαθμιαία από τα αυτόνομα Ηλεκτροκίνητα Λεωφορεία, που τροφοδοτούνται από τις μπαταρίες τους!...
Από τα πρώτα Omnibus του Λονδίνου:
Από το Λονδίνο επίσης (London Museum) :
Όλα τα Παμφορεία βεβαίως δεν ήταν Μηχανοκίνητα αλλά.... "Αλογοκίνητα"!...
Αναμνήσεις...
1) Ως μικρό παιδί θυμάμαι, ότι όταν παίρναμε τον Ηλεκτρικό από τον Σταθμό της Ομόνοιας, για να πάμε στον Πειραιά, στην άκρη του υπήρχε μία σκοτεινή μυστηριώδης, λιγάκι φοβιστική, αρχή ενός τούνελ, μέσα από την οποία, όπως μου έλεγαν, επρόκειτο να συνεχιστεί η γραμμή αργότερα προς την Πλατεία Βικτωρίας και την Αττική.
2) Όταν πήγαινα στην 1η Γυμνασίου, το έτος 1951, η επέκταση προς την Πλατεία Βικτωρίας είχε ήδη τελειώσει. Έπαιρνα λοιπόν το τραίνο, για να πάω στην Πλατεία Βικτωρίας, η οποία ήταν κοντά
στο 2ο Γυμνάσιο. Το Σχολείο μας στεγαζόταν τότε στο κτήριο στη γωνία των οδών Αχαρνών και Χέυδεν. Αργότερα αυτό έγινε η περιβόητη "Βίλα Αμαλία", όπως μετονομάστηκε κατά την εποχή των καταλήψεων.... Πάντως εγώ πήγαινα στο Σχολείο μόνος μου και χωρίς κανένα φόβο εκείνα τα ήσυχα φτωχικά χρόνια! - Αλλά μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας φορούσαμε όλοι τα παλτά μας, γιατί δεν υπήρχε καθόλου θέρμανση.... Και μάλιστα καθόμαστε τρία παιδιά στριμωγμένα στο ίδιο θρανίο.... Και όμως μάθαμε γράμματα!....
3) Όταν κατασκευάστηκε η υπόγεια σήραγγα από το Θησείο μέχρι την Ομόνοια κατά τα τέλη του 19ου Αιώνα, ο φόβος των Αθηναίων ήταν τόσο μεγάλος και διαρκής, που οι τότε Αρχές, για να πείσουν όλους, ότι αντέχει σίγουρα και ότι δεν υπάρχει κίνδυνος, να καταρρεύσει, έστειλαν μια μεγάλη δύναμη Στρατού με όλον τον βαρύ οπλισμό της, να περάσει από πάνω!...
Μόνον τότε και αφού η σήραγγα άντεξε χωρίς κανένα πρόβλημα, έπαψε πια ο κόσμος, να φοβάται....
Ε. Κ.
_________________
Αναρτήθηκε από την Σοφία Παπανικολάου