Στις 14 Μαρτίου του 1883, απεβίωσε ο θεμελιωτής του κομμουνισμού, Κάρολος Μαρξ. Στην παρούσα ανάρτηση, δεν θα ασχοληθώ με την θεωρία του, αλλά με τις θέσεις του για την Επανάσταση του 1821 και για το αίτημα για απελευθέρωση όλων των ελληνικών εδαφών που παρέμεναν κάτω από την τουρκική κατοχή. Όπως θα δείτε, ο Μαρξ ήταν από τους μεγαλύτερους ανθέλληνες της Ιστορίας, κι αυτό εξηγεί βεβαίως και τον βαθύ ανθελληνισμό των πολιτικών του απογόνων στην Ελλάδα.
Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να τονίσω πως ο ανθελληνισμός του Μαρξ, προέκυψε από την γενικότερη θέση του για το λεγόμενο «ανατολικό ζήτημα», δηλαδή για το μέλλον των εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που είχε αρχίσει να παρακμάζει και ήταν θέμα χρόνου να διαλυθεί.
Ειδικότερα, ο Μαρξ έβλεπε τον κόσμο χωρισμένο σε δύο στρατόπεδα: στην «φιλελεύθερη» και «ανεπτυγμένη» Δύση, στην οποία πίστευε ότι είχαν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις για μαρξιστική επανάσταση και στην «αντιδραστική» και «ιμπεριαλιστική» τσαρική Ρωσσία, που την θεωρούσε τον πιο θανάσιμο εχθρό της μαρξιστικής επανάστασης.
Θεωρούσε, λοιπόν, ότι ο διαμελισμός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με την απελευθέρωση των υπόδουλων ορθόδοξων Εθνών της, θα ισχυροποιήσει την τσαρική Ρωσσία και θα αποτελέσει «ανείπωτη συμφορά για την υπόθεση της Επανάστασης». Γι’ αυτό και διακήρυττε ευθύς εξαρχής: «Υποστηρίζουμε με τον πιο αποφασιστικό τρόπο τους Τούρκους».
Ας δούμε, λοιπόν, εν συντομία, τις θέσεις που εξέφρασε ο Μαρξ για το ελληνικό ζήτημα, στις διάφορες φάσεις του. Για την Επανάσταση του 1821: «Η Ρωσσία έχει μέσα το χεράκι της. Οι ηγέτες ονόμαζαν την καθοδηγήτρια δύναμη “αρχή” Οι ηγέτες μυστικοί. Οι προσήλυτοι ασυνείδητοι πράκτορες της αυλής της Πετρούπολης. Η Ρωσσία, κρατά όλα τα νήματα και κινεί όλα τα ελατήρια, τοποθετημένη στο κέντρο των ενεργειών, πίσω από διακριτικούς πράκτορες, αρκετά κρυμμένη για ν’ αποκηρύξει σε περίπτωση αποτυχίας κι αρκετά στρατευμένη για να κερδίσει από την επιτυχία. Οι Έλληνες είναι τα όργανα των Ρώσσων».
Όταν φαινόταν ότι η Επανάσταση του Γένους καταπνίγηκε, σημείωνε ο Μαρξ με έκδηλη ικανοποίηση: «Πορεία της Ελληνικής εξέγερσης. Οι Έλληνες έτοιμοι να ηττηθούν. Οι μακροχρόνιες μηχανορραφίες της Ρωσσίας κόντευαν να πάνε χαμένες. Τώρα επικαλούνται τη γενναιοψυχία της Γαλλίας και της Αγγλίας».
Την καταστροφή του τουρκικού στόλου στο Ναβαρίνο, την χαρακτηρίζει ο Μαρξ: «Δόλια ενέργεια, αφού στράφηκε εναντίον μιας δύναμης (της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) με την οποία η Αγγλία δεν βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση».
Όταν, απελευθερώνεται η Ελλάδα, παρατηρεί με εμφανή κακία ο Μαρξ: «Ο τσάρος Νικόλαος δεν έδωσε με πατρική πρόνοια στους Έλληνες για κυβερνήτη ένα Ρώσσο στρατηγό, τον κόμη Καποδίστρια;». Στην συνέχεια, μιλάει με μεγάλη περιφρόνηση για το νέο ελληνικό κράτος: «Το συνταγματικό βασίλειο της Ελλάδας είναι ένα πολιτικό φάντασμα, που μπορεί να παραβληθεί μονάχα με τον homunculus (ανθρωπάριο) του Βάγκνερ στον Φάουστ».
Όταν εκδηλώθηκε η κρητική επανάσταση του 1866, ο Μαρξ στέλνει επιστολή στον Γάλλο δημοσιογράφο Vermorel και τον επιπλήττει, γιατί αναπαρήγαγε στην εφημερίδα του «τα ρωσσικά και ελληνικά ψέματα, γι’ αυτήν την λεγόμενη επανάσταση».
Αναφερόμενος στην ανάγκη να παραμείνει η Κωνσταντινούπολη σε τουρκικά χέρια, ο Μαρξ υποστηρίζει τα εξής: «Η Κωνσταντινούπολη είναι η χρυσή γέφυρα ανάμεσα σ’ Ανατολή και Δύση... Ο Σουλτάνος κρατά την Κωνσταντινούπολη προς φύλαξη για λογαριασμό της επανάστασης».
Για να είμαστε δίκαιοι, σε ένα και μοναδικό ζήτημα, ο Μαρξ στράφηκε και εναντίον των Τούρκων! Γιατί ανέχθηκαν την χριστιανική θρησκεία και δεν την εξαφάνισαν ολοκληρωτικά : «Η βασική μομφή μου εναντίον των Τούρκων είναι ότι διατήρησαν τον χριστιανισμό».
Τα σχόλια, δικά σας!
Πηγή: («Κ. Μάρξ – Φρ. Ένγκελς, Η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήτημα», σε επιμέλεια του Παναγιώτη Κονδύλη.), Αμαλία🇬🇷
______________________________
Αναρτήθηκε από την Ευαγγελία Λάπα.
