Η ΝΔ «προστάτιδα» των Ενόπλων Δυνάμεων ,όπως θέλει να παρουσιάζεται , έφθασε στο σημείο να …πουλάει ως παροχή την ανάγκη να βρουν εργασία οι απόστρατοι για να ζήσουν!!! Το είπε ο ΥΕΘΑ Νίκος Δένδιας σε ομιλία του στην Καστοριά -φιλική στη ΝΔ πόλη- κι από εκεί έρχεται η απάντηση απόστρατου την οποία δημοσιεύουμε:
Στην πρόσφατη εκδήλωση κοπής πίτας στην Καστοριά, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας παρουσίασε –με τον γνώριμο πανηγυρικό τόνο– το «ολιστικό πρόγραμμα» για τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Μίλησε για μέριμνα, για στήριξη, για «ξεχωριστούς ανθρώπους» που επιτελούν «μεγάλο καθήκον».
Κάπου εκεί, ανάμεσα σε βυζαντινές εικόνες και λίμνες που «δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από την Ελβετία», ακούστηκε:
ότι οι απόστρατοι θα έχουν «δυνατότητα να βρουν άλλη δουλειά στην αγορά εργασίας».
Αυτό δεν είναι μέριμνα. Είναι ομολογία.
Μετά από 30–40 χρόνια υπηρεσίας, μεταθέσεων, επιχειρήσεων, νυχτερινών υπηρεσιών και οικογενειών που μεγάλωσαν με απουσίες, η Πολιτεία δεν μπορεί να λέει: «Θα σας βοηθήσουμε να ξαναβγείτε στην αγορά».
Οι στρατιωτικοί δεν υπηρέτησαν με όρους προσωρινής απασχόλησης. Υπηρέτησαν με όρους αποστολής. Το ερώτημα δεν είναι αν μπορούν να εργαστούν. Το ερώτημα είναι γιατί να χρειάζεται.
Εδώ βρίσκεται η ουσία:
Η σύνταξη δεν είναι εισιτήριο για δεύτερη καριέρα από ανάγκη. Είναι η ολοκλήρωση μιας αποστολής.
Όταν η ανάγκη βαφτίζεται «ευκαιρία», κάτι έχει ήδη πάει στραβά.
Την ίδια ώρα, η ανάθεση κρίσιμων λειτουργιών —όπως η συντήρηση— σε ιδιώτες βαφτίζεται «εκσυγχρονισμός». Και ακούγεται ότι οι απόστρατοι μπορούν να συνεχίσουν να εργάζονται εκεί.
Το κράτος αποσύρεται.
Οι ιδιώτες αναλαμβάνουν.
Οι απόστρατοι επιστρέφουν από άλλη διαδρομή.
Τυχαίο;
Δεν είναι σύμπτωση. Είναι μοντέλο.
Μετακύλιση ευθύνης από το κράτος στον ιδιωτικό τομέα.
Η ανάγκη παρουσιάζεται ως επιλογή.
Η ανασφάλεια ως «δεύτερη καριέρα».
Η υποχρέωση ως ελευθερία.
Όσοι υπηρέτησαν με στολή δεν είχαν επιδόματα πολυτελείας, κρατικά αυτοκίνητα ή προνομιακά στεγαστικά. Σίγουρα δεν βγήκαν ακούραστοι.
Ποιες μάχες τιμάτε, κύριε Υπουργέ, όταν την ώρα της συζήτησης του νομοσχεδίου στη Βουλή εσείς απουσιάζατε;
Όταν αντί να σταθείτε στη θέση σας, στείλατε μηνύματα από αεροπλάνα και περιοδείες;
Δεν κοιτάξατε ούτε στιγμή στα μάτια όσους βλέπουν σχολές, όνειρα και επαγγελματικό προγραμματισμό να διαλύονται.
Ποιες μάχες τιμάτε όταν παρουσιάζετε ως «μέτρο μέριμνας» τα στρατιωτικά πρατήρια που, με 20 ευρώ, έδιναν μια 6άδα αναψυκτικά ή νερά;
Με 6άδες αναψυκτικών θα ζήσουν όσοι υπηρέτησαν 30–40 χρόνια;
Ή μήπως η μέριμνα είναι μόνο για εκείνους που έχουν μάθει να βολεύονται με τα πολλά και να μοιράζουν στους άλλους τα λίγα;
Η «μάχη» που περιγράφετε δεν είναι για τους ένστολους.
Είναι για το θεαθήναι.
Για το προφίλ σας.
Για μια εικόνα που προσπαθεί να δείξει κάτι καλύτερο από την πραγματικότητα.
Μια πραγματικότητα που οι στρατιωτικοί ζουν καθημερινά.
Που δεν ωραιοποιείται με φωτογραφίες, πίτες ή μεγαλόστομες δηλώσεις.
Οι άνθρωποι που φόρεσαν στολή δεν ζητούν χάρη.
Ζητούν αξιοπρέπεια.
Ζητούν σταθερότητα.
Ζητούν να ζουν χωρίς να ξαναρχίζουν από την αρχή στα 55 ή στα 60.
Ζητούν να μην αντιμετωπίζονται σαν αναλώσιμοι.
Χρειάζονται σύνταξη που να επιτρέπει ζωή — όχι επιβίωση.
Πάνω απ’ όλα ζητούν κάτι απλό:
να μην ξεχνά κανείς ότι η στολή δεν ήταν δουλειά. Ήταν ζωή.
Οι στρατιωτικοί —εν ενεργεία και απόστρατοι— δεν ζητούν να τους «βρείτε δουλειά».
Ζητούν η Πολιτεία να κάνει τη δική της. Και να μην τους εύχεται ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ.
________________________________
Αναρτήθηκε από τον Στρατηγό κ. Αθαν. Καραντζίκο
